Umberto Eco trafnie zauważył, że często najbardziej kształtują nas nie wielkie przemowy rodziców, lecz drobne, pozornie nieistotne chwile. Dziecko uczy się świata nie tylko wtedy, gdy ktoś je czegoś świadomie naucza, ale przede wszystkim wtedy, gdy po prostu obserwuje dorosłych.
Ojciec, który w sobotę naprawia kran, pokazuje cierpliwość i wytrwałość. Ten sam ojciec, który potrafi przyznać się do błędu, daje lekcję pokory. Gdy okazuje życzliwość sąsiadowi, uczy empatii – choć nie mówi ani słowa o tym, czym jest dobroć.
Dzieci chłoną te małe „skrawki wiedzy” w codziennych sytuacjach: przy wspólnym posiłku, w drodze do szkoły, czy podczas rozmowy telefonicznej z przyjacielem. Każdy gest, ton głosu, reakcja na trudności – to wszystko zapisuje się w ich wewnętrznym świecie i tworzy fundament wartości, z którymi wejdą w dorosłość.
Właśnie dlatego wychowanie to nie tylko świadome zasady i reguły, ale także – a może przede wszystkim – bycie uważnym na własne zachowania. Bo to, kim jesteśmy na co dzień, mówi dzieciom więcej niż jakakolwiek lekcja, którą chcielibyśmy im przekazać.